حوّا

از وسط میله ها آمده بود اتاق ما و نشسته بود گوشه تخت آهنی. تلوزیون نداشتیم و اتاقمان سوت وکور بود. سوت وکور و یخ. شوفاز خراب بود و نصف اتاق خالی و ما کم بودیم.

چند نفر فراری از هیاهو و داد و بیداد که یک اتاق خالی را تمیز کرده بودیم و رفته بودیم آنجا.

سار نوک مدادی با آن دم خوشگلش که آمد، اینقدر براش ذوق کردیم که همه اینها یادمان رفت. برایش نان خرد کردیم. ظرف آب گذاشتیم. جعبه خالی پیدا کردیم و نشستیم به تمایش. در اتاق را با کش بسته بودیم به تخت که فرار نکند و دور اتاق برای خودش می گشت. چند ساعتی که گذشت شروع به خواندن هم کرد. غریبی نمی کرد دیگر.مصی می گفت:" من که حالا حالا ها هستم این را هم نگه می دارم بشه همدمم."
زن سی و چند ساله مثل بچه ها برایش ذوق می کرد. من هم می کردم.

اما خودش بود که زودتر از همه بی طاقت شد. بغض کرد و گفت گناه داره طفلکی. ما که خودمون طعم اسیری را چشیدیم چرا این بیچاره را اینجا نگه داشتیم.

پنجره را باز کرد و پرش داد رفت.همه شان ردیف شده بودن کنار پنجره و خیره به آبی آسمانی که سار داشت ازش بالا می رفت. صدای قلبهاشان را می شنیدم که آزادی را فریاد می کردن، صدای قلب خودم را هم .......