دل آرام و الناز از ته دل خندیدیم.خنده ای از سر شادی و امید.خندیدیم و یادمان رفت که چقدر خسته ایم. که چقدر کار داریم. مهم این است که دیگر تنها نیستیم. که فقط ما نیستیم که شبها خواب آرزوهایمان را می بینیم.که اینهمه کوچه به کوچه رفتن همان جواب داده .که حالا خیلی ها هستند که می خواهند روز شود.... اگر همه بخواهیم که روز شود روز می‌شود حتما ...! روز می‌شود حتما ...! روز می‌شود حتما ...! ]]>

*امیلی دیکنسون ]]>

مریم قنبری را که خواندم دوباره پرت شدم وسط اوین.... باید بنویسم از آن روزها اما نمی شود. طوفان می شود و هوار می کند خودش را روی زندگی ام.اینقدر اینجا م گویم بایدبنویسم تا بالاخره بنویسمشان. تا دوباره نترسم از هجوم پر قدرت آن روزها. اگر توانسته ام از سر بگذرانمشان حتما می توانم که بنویسمشان. ]]>

راحله.خیلی چیزهای دیگه هست که باید بنویسمشان.انگار چیزی بدهکارم به آن آدمها. به آن روزها. نوشتن از آن روزها اما سخت است. اگر مثل دفعه قبل برای یه گزارش تا جلوی سلولهایشان رفته بودم و چند دقیقه ای با آنها حرف زده بودم راحت تر می شد که بنویسم. اما حالا که 45 روز لرزیده ام. اشک ریخته ام. خندیده ام و زندگی کرده ام، نوشتن از آن روزها در قالب یک گزارش ژورنالیستی سخت است. خیلی سخت. آن زنها. آن سلولها و آن دیوارهای بلند دیگر سوژه های من روزنامه نگار نیستند، ما با هم پیوند خوره ایم. روزهای اول آزادی، چنان با آن آدمها و غم هایشان پیوند خورده بودم که برای زندگی کردن راهی جر عقب راندن آن روزها و حتی آن ادمها نداشتم. حالا که چهار ماه گذشته می دانم که فراموشی محال است. می دانم که حتی یک روزش را هم نمی شود که فراموش کنم. نوشتن از آن روزها برای رنج نبردن بیهوده است. باید بنویسم. به خاطر قولی که در تمام آن 45 روز بارها و بارها بر وفای آن سوگند خورده ام. ]]>

بعضی شعرها فقط شعر نیستند، خاطره اند. مثل این شعر گراناز موسوی که تا آخر عمرم هر جا که بخوانمش یاد آن روز تلخ و دلگیر می افتم که اسیر آن دیوارهای بلند بودم و دلتنگ و تلخ و تو می خواستی هرطور که می شود آرامم کنی: حتا تمام ابرهاي جهان را به تن كنم باز ردايي به دوشم مي افكنند تا برهنه نباشم اين جا نيمه ي تاريك ماه است دستي كه سيلي مي زند نمي داند گاهي ماهي تنگ عاشق نهنگ مي شود بي هوده سرم داد مي كشند نمي دانند ديگر ماهي شده ام و رودخانه ات از من گذشته است نمي خواهم بيابان هاي جهان را به تن كنم و در سياره اي كه هنوز رصد نكرده اند نفس بكشم حتا اگر باد را به انگشت نگاري ببرند رد بوسه ات را پيدا نمي كنند به كوچه بايد رفت گرچه ماشين ها از ميان ما و آفتاب مي گذرند به كوچه بايد رفت اين همه آسمان در پنجره جا نمي شود. مي خواهم در جنوبي ترين جاي روحت آفتاب بگيرم چراغ سقفي به درد شيطان هم نمي خورد آن كه پرده را مي كشد نمي داند هميشه صداي كسي كه آن سوي خط ايستاده فردا مي رسد بگذار هر چه مي خواهند چفت در را بيندازند امشب از نيمه ي تاريك ماه مي آيم وتمام پرده ها و رداها را تكه تكه خواهم كرد بگذار براي بادبادك و شب تاب هم اتاقي حوالي جهنم اجاره كنند من هم خواهم رفت مي خواهم پيراهنم را به آفتاب بدهم. ]]>

اینجا را بخونید.]]>

دیشب وقتی ایلیا کوچولو بعد نه روز دوری، خیره شده بود به مادربزرگش و چشم از او برنمی داشت،خیلی مقاومت کردم که اشکهایم سرازیر نشود. وقتی داشتیم با خدیجه عزیزمان عکس می گرفتیم و همه چهره ها پر از خنده بود هم بغض کرده بودم. قدم به قدم جلو می رویم. سخت است. زخمی می شویم. اما می رویم. ]]>

به آبی که از انگشتانم می چکد سوگند اگر بر همه برگ های زندگی ام بنویسی مرگ من زندگی خواهم کرد یکشنبه-27 آبان – روز اول ماشین دادگاه انقلاب به اوین که می رسد، هجوم خاطره ها دوره ام می کنند. روزی که با 32 نفر از فعالان زن به اوین آوردندمان. روزی که قرار بود ناهید و محبوبه را آزاد کنند. روزی که برای استقبال از دانشجویان و امیر و بهاره جلوی اوین امدیم ، اولین باری که با سولماز آمدیم اوین برای دیدن بند زنان و امروز.... امروز که منم، با کوله پشتی که بسته ام برای زندان........ از 209 که به بهانه نداشتن جا برگردانده شدم، به پذیرش زندان می روم و به قول مهر انگیز کار، گردنبند مقدس را به گردن می آویزم و عکس می گیرم. دوربینش شبیه دوربین شهاب است. در لنزهایش که خیره می شوم، یاد دیشب می افتم. جلوی دوربین شهاب ایستاده بودم و اضطراب و آرامش در چشمهایم می رقصیدند. شهاب می خواست مثل همیشه عکس هنری بگیرد و من می خندیدم که :"این عکس ها را برای زندان می خواهم.".... تصمیم مان را گرفته بودیم. ساک زندانم را بسته بودم و آماده فردا بودم. گفته بودند اگر به خواسته شان عمل نکنم باید راهی زندان شوم و من شرافتم را بیشتر از آزادی ام می خواستم. نگران شهاب بودم و خانه ای که تازه داشت خانه می شد. لحظه های آخر، وقتی جلوی آسانسور دادگاه انقلاب ایستاده بودم و او از پشت شیشه ها نگاهم می کرد. همه توانم را جمع کردم که اشکهایم روان نشوند.یاد "قوی باش"گفتن هایش که افتادم،پاهایم را از زمین کندم. باید می رفتم. عکاسی تمام شده و باید برای انگشت نگاری بروم. زنی که مامور انگشت نگاری است وقتی از اسم و رسم و تحصیلاتم می پرسد، مرا کنار می کشد و می گوید برویم آن گوشه که خلوت است براین از حقوق زنان بگو. باورش نمی شود برای همین خواسته ها راهی زندان شده باشم. دستان جوهری ام را پاک می کمد و مرا به دست مامور بند نسوان می سپارد. این سومین باری است که به بند زنان اوین می آیم و خیلی احساس غریبی و سردرگمی نمی کنم. وارد بند که می شوم. اول از همه اشرف کلهر را می بینم. زنی که تحت شرایطی سخت، شوهرش را کشته و با تلاش فعالان زن حکم اعدامش لغو شده.تا امدن این حکم به زندان و سپری کردن مدت حبس، باید در زندان بماند. بقیه زندانی ها و مامورهایی که در سالن ورودی بند نسوان اند هم آشنایند.چند تایی را از 13 اسفند که برای تنبیه به بند عمومی فرستادنم می شناسم و چندتایی را از آن روزی که برای تهیه گزارش به اوین آمده بودم. مامور جلوی در هم، همانی است که آن روزها بود. این بار اما می داند برای چه آمده ام. می داند چه می خواهم و فقط سری به تاسف تکان می دهد ومی گوید: تو که دوباره برگشتی؟ آن دفعه یک ساعتی با هم حرف زده بودیم و می فهمید که چه می گوییم. خودش هم زن است و دردهای مشترک زنانه را حتما چشیده.... اشرف با همان نگرانی های مادرانه من را راهی بند 2 می کند و می سپارد که اگر کاری داشتم به سراغش بروم.. پله ها را یکی یکی بالا می روم. جلوی بند 1 که می رسم، تنم می لرزد. یاد روزی می افتم که به عنوان خبرنگار اینجا آمده بودم و از ترس جرات جلو رفتن نداشتم. بند 2 آن روزها بسته بود. می گفتند در دست تعمیر است. حالا اما چند ماهی است که درهای بند 2 را هم باز کرده اند. طبقه بالا برای محکومان مالی و طبقه پایین منکرات و سرقت و قتل. نگهبان که قفل در ورودی بند را باز می کند، سمت راستم پله هایی است که به طبقه پایین می رود و سمت چپ راهرویی که به یک در قفل شده می رسد. پشت در یک راهرو مربع شکل است با دو گوشی تلفن کارتی و انتهایش راهرویی دراز با سلول هایی به سبک قدیم. شبیه همه زندان هایی که می شناسیم. با درهایی که قفل می شوند و وسط هرکدامشان یک دریچه کوچک است و کنار هم ردیف شده اند. جلوی اولین در که می رسیم، اشرف من را به مسئول بند می سپارد و می رود. زنی 50، 60 ساله با موهای سپید. شلوار لی و یک تی شرت آبی. مثل بقیه زندانیان اتاق 1 که کنار تخت هایشان نشسته اند،جرمش مالی است، اتاق تقریبا 30 متر است و هشت تخت آهنی سه طبقه دورتا دور اتاق چیده شده است.تخت هایی که همه سهم صاحبان آنها از این دنیا است. روی هر تخت یک پتوی آبی رنگ با نقش ترازوی عدالت است و یک پتو برای روانداز شبهای سرد اوین. زندانی ها با پول خودشان ملافه های آبی گلدار خریده اند و بالای تختها ر ا والان کشده اند تا اتاق سرد و بی روحشان، رنگی بگیرد. روی طبقه دوم تختی که روبروی در است، یک تلویزیون رنگی قدیم است و کنارش یک یخچال کوچک.تنها یخچالی که در این بند 6 اتاقه است. طبقه سوم تختها خالی است و چندتایی از تختهای طبقه دوم هم جای وسائل اضافه و قابلمه های غذا شده اند. کف اتاق موکت نازک توسی رنگ است و جلوی هر تخته یک پتوی سه لا شده را ملافه کشیده و تشکچه کرده اند. بیرون در یک سطل آشغال بزرگ است و داخل اتاق، کنار در، دمپایی های پلاستکی زندانی ها ردیف شده اند. این دمپایی ها را با یک برس، یک حوله کوچک، یک قالب صابون،لباس زیر و چند شامپوی بالشتی یک نفره باید به همه زندانی های ورودی بدهند. این باید اما چندان سفت و سخت نیست و گاهی که بودجه نباشد همین سهم اندک هم به زندانی ها نمی رسد. میله های تخت جالباسی زندانی ها است و زیر تخت، انباری شان. بعضی ها که امید به آزادی دارند کیف هایشان را هنوز روی تختشان گذاشته اند. انگار آماده رفتن باشند. وارد سلول که می شوم.قبل از همه "آمنه " خانم را می بینم.زنی تقریبا 60 ساله با موی سپید که دفعه قبل هم، آن یک روز را در سلول انها بودم. پایم را که در سلول می گذارم، می شناسدم.طیقه دوم تخت خودش را به من می دهد و تا کوله ام را زمین بگذارم، برایم پتو جور می کندو ملافه ای را که قبلا به کسی داده بود می گیرد و روی پتوی من پهن می کند. هنوز گیج بودم و فردا، وقتی کم به خودم آمدم فهمیدم که چقدر به من لطف کرده و چه شانسی آوردم که وارد سلولس شدم که کسی آنجا مرا می شناخت. زنی که دو روز قبل از من آمده بود را فرستاده بوند طبقه سوم. در حالی که طبقه دوم 4 تخت خالی بود..... آمنه خانم که زندانیان ها "آمی جان" صدایش می کردند برایم چای ریخت. دلداری ام داد و وقتی به بقیه زندانی ها گفت که روزنامه نگارم و فعال حقوق زنان و برای چه آمده ام آنجا، نگاه های مهربانشان که پذیرایم شده بودند احساس کردم. همین نگاه های مهربان ، غنیمیتی است در زندان. اینجا آدم ها آنقدر سختی کشیده اند که به سادگی پذیرای کسی نمی شوند. ورودی تازه باید صبر زیادی داشته باشد. اینجا آدم ها آنقدر سختی کشیده اند که به سادگی پذیرای کسی نمی شوند. ورودی تازه باید صبر زیادی داشته باشد تا یکی از جمع شود. اینجا دست آدم ها از دنیا کوتاه است و هرکس حق دارد فقط به فکر خودش باشد. سهم آدم های اینجا یک کاسه، بشقاب، لیوان، قاشق و ... همین مایحتاج ضروری زندگی است.چیزهایی که بیرون از اینجا هیچ ارزشی ندارند. در زندان اما هرکدامشان غنیمتی اند.... ]]>

اما خدیجه را اوین نبردند.شاید خجالت کشیدند. نه به خاطر احترام موی سپیدش، که اگر می خواستند احترام موی سپید و تلاش های چندین و چند ساله اش برای ساختن جامعه ای برابر و آزاد را داشته باشند، اینگونه به خانه اش هجوم نمی آوردند و به دستهایش دستنبند نمی زدند. شاید خجالت کشیدند زنی را به زندان ببرند، که زندانی ها هنوز تلاش های او برای لغو حکم اعدام همبندی هایشان را به یاد دارند و می دانند اقدام علیه امنیت ملی، انگی نیست که به او بچسبد. شاید هم از ترسشان بود که خدیجه مقدم عزیز ما را به سلول تنگ و نمور و انفرادی، بازداشتگاه وزرا بردند تا با نیروی پر از مهر مادری اش در زندان هم از طعم تلخ نابرابری ها نگوید. زمستان بود و زندان بود و دیوارهای بلندی که دست آدم را از همه جا کوتاه می کند. قرار بود راحله را اعدام کنند و هیچ کاری از دست کسی برنمی آمد ، هر چه بود فقط اضطراب بود و اضطرار. وقتی گفتم که خانم مقدم رفته روستای راحله تا از شاکی هایش رضایت بگیرد باورشان نمی شد.خود راحله هم باور نمی کرد کسی سر سیاه زمستان کار و زندگی اش را رها کند و دنبال کار او باشد تا شاید از چوبه اعدام خلاص شود. فردایش که حکم به یمن تلاش خدیجه و بقیه فعالان جنبش زنان متوقف شد و راحله برگشت، می گفت:"اعدام هم که می شدم مهم نبود.همین که برای اولین بار در زندگی ام کسی پیدا شده که به خاطر من تا دهاتمان برود و شب تا صبح جلوی زندان اوین بماند برای من کافیه." زندانی ها که از وضعیتش می پرسیدند، برایشان از خانم مقدم می گفت که دنبال کارش است و برق امید در چشمهایش می نشست.آن وقت زن ها سراغ من می آمدند که این خانم مقدم کیه؟ و من از تلاش هایش برای لغو قوانین نابرابر می گفتم، از مادری کردنش برای فعالانی که زندان می افتند، از تعاونی های خود اشتغالی اش برای زنان،از فرهنگسرایی که در بم برای زنان راه انداخته اند و .... شبی که راحله را برای اعدام بردند و دیگر برنگشت، زندانی ها وقت تلفنشان را به من می دادند و می خواستند که به خانم مقدم زنگ بزنم.امید داشتند که شاید دوباره بشود کاری کرد.... نشد اما. زور این قوانین نابرابر از تلاش های بی وقفه خدیجه و خدیجه ها بیشتر است. اینقدر بیشتر که حالا مادران برابرخواه و صلح طلب ما را هم به پشت میله های زندان برده........ ما اما صبوری و امید را از مادرانمان آموخته ایم و باور داریم اگر با تمام وجود بخواهی که روز شود،روز می‌شود حتما ...! حالا سالهاست که می‌گويند ماه زيرِ ابرِ عزادارِ بی‌گريه نمی‌ماند، می‌گويند سرانجام باد می‌آيد و منهای ماه، تاريکی ... حواسش را جمع خواهد کرد. تاريکی می‌رود پشتِ پشتِ کوه باز همان اولِ شبِ هميشه می‌آيد، می‌آيد که ما بفهميم چند چراغ به يک ستاره چند ستاره به يک ماه چند ماه به يک آفتابِ روشنِ هر چه بخواهی بلند! اگر با تمام وجود بخواهی که روز شود روز می‌شود حتما ...! روزِ اولی که شب هنوز هوای اين همه ترس و تاريکی نداشت خيلی‌ها می‌گفتند ديگر کارِ چراغ و ستاره تمام است، اما ديدی آرام آرام آرام دلمان به بی‌کسی صدايمان به سکوت وُ چشمهايمان به تاريکی عادت کردند! حالا هنوز هم می‌شود در تاريکی راه افتاد وُ از همهمه‌ی هوا فهميد که رودی بزرگ نزديکِ همين تشنگی‌های ما می‌گذرد. ما بايد پياله‌هامان را به هم بزنيم آنقدر که چراغ، ستاره وُ ستاره ... ماه وُ ماه که يک آفتابِ روشنِ هر چه بخواهی بلند! * سید علی صالحی **اخبار مربوط به دستگیری خدیجه مقدم را در سایت کمپین پیگیری کنید ]]>

گزارش شهاب از مدرسه کوچکی که حکایتش سراسر عشق بود و امید *نزار قبانی]]>

نرم نرمک می رسد اینک بهار ...... ای دریغ از ما اگر کامی نگیریم از بهار

حرفهای سهیلا می نشست و صدایش را می شنید وقتی که می گفت:"اگر آنچه بر من گذشته بر هر کس ديگري هم مي گذشت بي رحم مي شد. در 15 سالگي که از خانه فرار کردم و با مردان زيادي رابطه داشتم، آنها از من به طرز وحشيانه يي سوءاستفاده کردند و سپس مثل يک دستمال کثيف مرا به گوشه يي پرت کردند و هر بار از دفعه قبل بي پناه تر و بدبخت تر شدم. بايد اين عقده ها را چطور خالي مي کردم مگر مي توانستم مرداني را که چندنفري به من حمله کرده اند بکشم، مگر من چقدر زور داشتم و اگر مي کشتم مثل نازنين فاتحي(دختري که به اتهام قتل بازداشت شد و با توجه به دفاع مشروع آزاد شد) مرا سه سال در زندان نگه مي داشتيد. نازنين هم ابتدا در همين شعبه محاکمه شده بود. ضمن اينکه من نمي توانستم حريف آن مردان شوم. چقدر زير رفتارهاي وحشيانه اين مردان له شدم. چرا آن زمان کسي نبود که از من دفاع کند. من فکر مي کردم به خاطر روابط جنسي متعددي که داشتم دچار ايدز و هپاتيت شده ام و اين مساله آزارم مي داد. براي نجات کودکم اين کار را کردم. تصورم اين بودکه ايدز دارم، قطعاً فرزندم هم از من گرفته بود، پس او را کشتم که بدبختي هايي که من دچارش شدم را تحمل نکند." ای کاش صدایش را می شنیدندکه می گفت " 8 سال پيش رفتم، ساختمان بهزيستي.من نمي خواستم تن فروشي کنم، مي خواستم زندگي کنم، اما مسوولان آنجا مرا بيرون انداختند. آقاي قاضي مي دانيد تحمل سرماي زمستان در دي ماه و در خيابان يعني چه؟ در آن سرما در خيابان ها پرسه مي زدم و تا مغز استخوان مي لرزيدم. شما اين چيزها را مي دانيد؟ در آن مدت دچارسخت ترين بيماري ها شدم و باز بي پناه بودم و مجبور شدم به خواسته هاي کثيف مردان نه به ميل باطني بلکه به اجبار تن دهم. ديگر از من که درحال حاضر 28 ساله هستم چه باقي مانده، مي دانيد چقدر به من الکل و مشروب خوراندند تا بتوانم رفتارهاي وحشيانه شان را تحمل کنم؟ مي دانيد چقدر سيگار کشيدم تا در قالب دود عصبانيتم را بيرون بريزم؟چرا در آن زمان کسي مرا نمي ديد؟" هیچ کس صدای سهیلا را نشنید. شاید برای همین بود که ساکت شده بود. که سنگ شده بود.فردا صبح که سهیلا اعدام شود وجدان مدعی العموم هم راحت می شود که یک مفسد فی الارض را از روی زمین محو کرده. کاش کودکش پدر داشت. کاش می شد امشب می رفتیم جلوی اوین و التماس شاکی هایش می کردیم که از خونش بگذرند. چند سهیلای دیگر باید اعدام شوند تا یادمان بیافتد در شهر چه خبر است؟ فقط سهیلا نیست، اکرم هم هست، شهربانو ندام هم هست. لعنت به این چهارشنبه ها. لعنت ]]>

تمام روز را در آئینه گریه میکردم بهار پنجره ام را به وهم سبز درختان سپرده بود تنم به پیلهء تنهائیم نمیگنجید و بوی تاج کاغذیم فضای آن قلمرو بی آفتاب را آلوده کرده بود نمیتوانستم ، دیگر نمیتوانستم صدای کوچه ، صدای پرنده ها صدای گمشدن توپهای ماهوتی و هایهوی گریزان کودکان و رقص بادکنک ها که چون حبابهای کف صابون در انتهای ساقه ای از نخ صعود میکردند و باد ، باد که گوئی در عمق گودترین لحظه های تیرهء همخوابگی نفس میزد حصار قلعهء خاموش اعتماد مرا فشار میدادند و از شکافهای کهنه ، دلم را بنام میخواندند تمام روز نگاه من به چشمهای زندگیم خیره گشته بود به آن دو چشم مضطرب ترسان که از نگاه ثابت من میگریختند و چون دروغگویان به انزوای بی خطر پناه میآورند کدام قله کدام اوج ؟ مگر تمامی این راههای پیچاپیچ در آن دهان سرد مکنده به نقطهء تلاقی و پایان نمیرسند ؟ به من چه دادید ، ای واژه های ساده فریب و ای ریاضت اندامها و خواهش ها ؟ اگر گلی به گیسوی خود میزدم از این تقلب ، از این تاج کاغذین که بر فراز سرم بو گرفته است ، فریبنده تر نبود ؟ چگونه روح بیابان مرا گرفت و سحر ماه ز ایمان گله دورم کرد ! چگونه ناتمامی قلبم بزرگ شد و هیچ نیمه ای این نیمه را تمام نکرد ! چگونه ایستادم و دیدم زمین به زیر دو پایم ز تکیه گاه تهی میشود و گرمی تن جفتم به انتظار پوچ تنم ره نمیبرد ! کدام قله کدام اوج ؟ مرا پناه دهید ای چراغ های مشوش ای خانه های روشن شکاک که جامه های شسته در آغوش دودهای معطر بر بامهای آفتابیتان تاب میخورند مرا پناه دهید ای زنان سادهء کامل که از ورای پوست ، سر انگشت های نازکتان مسیر جنبش کیف آور جنینی را دنبال میکند و در شکاف گریبانتان همیشه هوا به بوی شیر تازه میآمیزد کدام قله کدام اوج ؟ مرا پناه دهید ای اجاقهای پر آتش - ای نعل های خوشبختی - و ای سرود ظرفهای مسین در سیاهکاری مطبخ و ای ترنم دلگیر چرخ خیاطی و ای جدال روز و شب فرشها و جاروها مرا پناه دهید ای تمام عشق های حریصی که میل دردناک بقا بستر تصرفتان را به آب جادو و قطره های خون تازه میآراید تمام روز تمام روز رها شده ، رها شده ، چون لاشه ای بر آب به سوی سهمناک ترین صخره پیش میرفتم به سوی ژرف ترین غارهای دریائی و گوشتخوارترین ماهیان و مهره های نازک پشتم از حس مرگ تیر کشیدند نمی توانستم دیگر نمی توانستم صدای پایم از انکار راه بر میخاست و یأسم از صبوری روحم وسیعتر شده بود و آن بهار ، و آن وهم سبز رنگ که بر دریچه گذر داشت ، با دلم میگفت " نگاه کن تو هیچگاه پیش نرفتی تو فرو رفتی .

جایزه پروین نگذشته، رها و نسیم را گرفتند. برای اینکه داشتند امضا جمع می کردند.برای اینکه داشتند در حاشیه یک تئاتر خیابانی که درباره حقوق زنان بود و کلی به خاطرش ذوق کرده بودیم، از مردم می خواستند بیانیه ای که را هیچ کلمه اش بر خلاف قوانین مملکت نیست و فقط کمی تغییر می خواهد را امضا کنند. دیشب را وزرا بوده اند.... نگهبانان وزرا حتما می شناسندشان. رها و نسیم را تا به حال ندیده اند اما محبوبه و زینب و سمیه و پروین و شهلا و جلوه و سارا.... را که دیده اند و می دانند برای چه هر از گاهی یکی مان را می آورند آنجا.آنها هم زن اند مثل ما و من همدردی وحتی همدلی را در چشمان بسیاری شان دیده ام. آخر این درد ها و تبعیض ها که فقط مال ما نیست. زن که باشی، هرجور هم فکر کنی و هر اعتقادی که داشته باشی، نداشتن حق سرپرستی فرزندانت، نداشتن حق طلاق، بی حقوقی محض در ازدواج و مشروعیت قانونی شوهرت برای داشتن چندین و چند همسر تو را آزار می دهد. شاید باور نکنید اما در تمام 45 روزی که در اوین بودم یکبار هم از یکی از زندان بان ها نشنیدم که این خواسته ها(خواسته های کمپین را می گویم) حق ما زنان نیست. فقط می گفتند نمی شود.می گفتند برو زندگی ات را بکن تو حیفی. تازه به خانه بخت رفته ای. شب اعدام راحله و نازنین ناظمیان رفته بودم در انفرادی که آنها ساعت آخرشان را سپری می کردند. زندانبان ها هم بودند و همه نگران سرنوشت آن دو زن. وقتی راحله گفت من برای حقوق زنان تلاش می کنم. یکی از زندانبان ها شروع کرد به نصیحت من که نکن و من هم جوان بودم کله ام بوی قرمه سبزی داد نمی شود اما... من راحله را نشانش دادم و هردو سکوت کردیم. یکی دیگرشان که از دفعه قبل من را می شناخت، روز آزادی موقع بدرقه ام می گفت :"یادت باشد ما جهان سومی هستیم و اینجا این حقوق را نمی شود خواست. جهان سومی ایم و محکوم به تحمل و سوختن و ساختن." خندیدم و گفتم اگر همه بخواهیم ،می شود حتی اگر جهان سومی باشیم و آمدم. حالا حتما رها و نسیم هم دارند برای زندانبان هایشان می گویند که "می شود، اگر همه بخواهیم." شاید آنها هم باورشان شد. شاید روزی همه خواستیم و شد و افسوس جهان سومی بودن و محکوم بودن به سوختن و ساختن،فلج مان نکرد. 26 بهمن]]>

پی نوشت:بورقانی عزیز هم رفت. آخرین باری که دیدمش رفته بودم برای کمپین ازش امضا بگیرم.یکی از همکاران مطبوعاتی اگر و اما می آورد که نمی شود و ما زورمان به تغییر نمی رسد و بورقانی عزیز برگه را از دست من گرفت و گفت: بده من امضا می کنم. با همان لبخند همیشگی اش. یادش گرامی باد..... یاد خودش و صداقت و شجاعتش که این روزها کیمیا است.....]]>