http://www.maryam-blog.org/ قد حوا نمی رسید، من همه سیب ها را خواهم چید en Copyright 1388 ۵ شنبه, 08 بهمنماه 1388 23:06:27 +0000 http://www.sixapart.com/movabletype/ http://blogs.law.harvard.edu/tech/rss دفعه قبل که در همین زندان اوین ادمها را یکی یکی به پای چوبه مرگ می بردند، من کوچک تر از آن بودم که بفهمم مرگ و اعدام یعنی چه. آدمهای اطراف من اهل این حرفها نبودند و اثری از آن روزهای سیاه در کتابها و روزنامه هم نبود. اینترنت که آمد، اعدام های دهه شصت از اولین چیزهایی بود که خواندم. روزهای اول باورم نمی شد. باورم نمی شد این همه رذالت، این هم ظلم و این همه سکوت را. نمی فهمیدم چطور می شود اینهمه آدم را کشت و آن همه آدم را وادار به سکوت کرد. آن وقتها هنوز مخالف اعدام هم نبودم. هجده سالم بود فقط. اما می فهمیدم که اعدام زندانی سیاسی، آن هم اعدام دسته جمعی، آن هم اعدام بدون داشتن هر حق انسانی، چقدر ناعادلانه است.  نمی فهمیدم چطور می شود انهمه ادم را کشت و همه را طوری خفه کرد که انگار این ادمها اصلا نبوده اند. هیچ وقت، هیچ کدام از ادمهایی را که ان روزها سکوت کردند و از آن ماجرا گذشتند نفهمیدم.مهم نیست که ترسو بودند یا ضعیف. مهم این است که جلو چشمانشان انهمه ادم اعدام شد و هیچ نکردند. حالا... حالا جلوی چشمان من، همان آدم کش های دیروز، دارند دوباره طناب دار را دور گردن مخالفانشان محکم می کنند. حالا من، منی که همیشه می پرسیدم چرا هیچ کسی ان روزهای کاری نکرد؟ خفقان گرفته ام و دارم تماشا می کنم و هیچ از من برنمی آید. اول احسان، بعد فصیح و حالا محمدرضا و آرش..... نفر بعدی کیست؟ نکند چشم باز کنم و ببینیم شیوا و کوهیار و تمام آن 9 نفر دیگر ی که در اوین اند و تمام آن 21 نفر دیگیری که در کردستانند و تمام انهایی که هنوز اسمشان در این لیست سیاه لعنتی نرفته ،هم اعدام شده اند؟ مگر باورمان می شد که این چهار نفر را اعدام کنند؟ مگر اصلا اینهمه شقاوت باور کردنی است. احساس ناتوانی میکنم. انگار دوباره فلج شده ام و کسی راه نفسم را بسته است.شده ام مثل روزی که راحله در زندان اعدام شد و من آنقدر مچاله شدم که هنوز، بعد از دو سال سکندری می خورم گاه به گاه. هی می خواهم بنویسم باید فریاد شویم و هی خط می زنم انقدر که دورم و گیجم و نفس بریده. http://www.maryam-blog.org/2010/01/post_211.html http://www.maryam-blog.org/2010/01/post_211.html ۵ شنبه, 08 بهمنماه 1388 23:06:27 +0000 خجالت می کشم از خودم که آنجا نیستم این روزها، که آزادم. هر قدر هم در گوشم بخوانم و بخوانند که بودنت در اینجا مفیدتر است، فایده ای ندارد. اشکهایی که بعد هفت ماه هنوز بند نیامده اند این حرفها را نمی فهمند. جای من امن است و شرمنده همه انهایی هستم که در این روزهای سخت تلخ لعنتی پشت دیوارهای سرد و بلند اوین شب و روز را دوره می کنند. http://www.maryam-blog.org/2010/01/post_209.html http://www.maryam-blog.org/2010/01/post_209.html ۳ شنبه, 06 بهمنماه 1388 00:00:05 +0000 دوباره خوابت را دیدم. هشیار هشیار بودم در خواب و آن دیوار قطوری که بین مان کشیده شده را خوب می دیدم. بی قراری خودم برای تو را هم می دیدم و مثل همیشه نمی شد که جلو بیایم. مثل همه وقتهایی که خوابت را می بینم ایستاده بودم یک گوشه و فقط نگاهت می کردم. باید یک روز از همه آنچه با بودنت به من دادی و جای خالی همیشگی ات در زندگی این روزهایم بنویسم. باید بنویسم که حسرت نداشتنت هیچ وقت هیچ وقت از دلم پاک نشد. http://www.maryam-blog.org/2010/01/post_208.html http://www.maryam-blog.org/2010/01/post_208.html شنبه, 03 بهمنماه 1388 13:41:15 +0000 دلم گرفته امشب. از اون دل گرفتن هایی که حتی به اشک هم آرام نمی گیره. قبلن ها هر وقت دلم می گرفت هوای خونه را می کردم. حالا اما حتی خونه هم نمی خوام. یه تیکه جا توی این دنیای بزرگ که من و تو بتونیم باهم باشیم برام کافیه. نه که دلتنگ خونه نباشم و دلتنگی ام فقط برای دوری تو باشه. بهانه تو را گرفته ام، اما بیشتر از اون، اینکه یکی دستش را گذاشته روی گلومون و داره خفه مون می کنه من را به تنگ آورده. دلم برای تو تنگ شده، اما دارم برای ژیلا گریه می کنم که تا هفت سال نمی تونه حتی یه فنجان چای با بهمن بخوره. دلم هوای تو را کرده اما دارم برای بچه های عبدالله مومنی و احمد زید ابادی گریه می کنم که وقتی پدرشون بیاد بیرون دیگه بچه نیستن و برای همه عمر لذت بچگی کردن برای پدرشون را از دست دادن. دلم آغوش گرم تو را می خواد، اما دارم برای همه اونایی گریه می کنم که حالا گوشه اوین دارن از سرما می لرزن. می دونی دوری را بلدم تحمل کنم. دلتنگی هایم را بلدم حتی تبدیل به شادی کنم، اما این دستی که داره همه مون را خفه می کنه، اینقدر بی رحم و پر زوره که هیچ کاری اش نمی تونم بکنم. از اینکه ازت دورم عاصی نشدم. از اینکه مجبورم ازت دورت باشم و این دوری انتخاب من نیست عاصی ام. دلم برای خونه تنگ شده اما راستش می ترسم از اون خونه ای که دیگه امن نیست. از همون شب لعنتی که حریم خونه ام را شکستن و من چند دریا اون طرف تر از صدای لگد کردن فرشهای خونه ام زیر پاهای کثیفشون لرزیدم، دیگه می ترسم از اون خونه ای که حتی اندازه یه چهار دیواری چهل متری هم برای ما امن نیست ............... http://www.maryam-blog.org/2010/01/post_206.html http://www.maryam-blog.org/2010/01/post_206.html ۵ شنبه, 01 بهمنماه 1388 00:27:42 +0000 نه، این همه رنج حق ما نیست. حق ما نیست که یک وجب خاک برای زندگی و یک روزنه برای نفس کشیدن هم از ما دریغ شود. حق ما نیست که برای دوباره دست در دست شدنمان اجازه عبور از این مرزهای لعنتی را انتظار بکشیم. http://www.maryam-blog.org/2010/01/post_205.html http://www.maryam-blog.org/2010/01/post_205.html ۴ شنبه, 30 دیماه 1388 23:31:49 +0000 می خواهم تو را بنویسم و نمی تونم. از کجا باید شروع کنم که واقعی باشه. چطور باید بنویسم که بشه باور کرد اون همه ماجرایی را که از سر گذراندی. آخرین خبرم اینه که خودکشی کردی که گله کرده بودی چرا نیامدم دیدنت و من.... فایده نداره که بگم خبر نداشتم. فایده نداره بگم هرکی از طرفهای تو می آمد سراغت را می گرفتم و هیچ کس بلد نبود بگه کجایی اینقدر که سخت بود و پرت اسمش. زنده ای هنوز؟ آره زنده ای، اگه نبودی حتما خبرش بهم می رسید؟ می رسید واقعا؟ ........ اولین باری که با تو حرف زدم فهمیدم «فلج شدن» یعنی چی... تو داشتی دست و پا می زدی و از من هیچی برنمی اومد. اصلا از هیچ کس کاری برنمی امد. فرو رفته بودی و دروغ بود هرچیزه دیگه ای که می گفتم. اما مگه می شد راستش را گفت. مگه می شد گفت که اینجایی که تو هستی ته ته دنیا است. می خوام بنویسمت و نمی تونم. اینقدر که سختی. باید بنویسمت اما. ...باید باید باید باید.... به خیلی ها قول دادم که بنویسم شان؛ به تو اما نه؛روزهای اخر اینقدر خمار بودی که اصلا نمی شد باهات حرف زد. اینقدر زیاد که می ترسیدم توی چشمات نگاه کنم . اصلا جلوی تو من همیشه خفه می شدم. خفه می شدم و هرچی که می گفتم احمقانه بود. آدم وقتی حققیت را می دونه و نمی تونه بگه و لال هم نمیشه مدام حرفهای احمقانه می زنه. تو تنها ته خطی ای نبودی که اونجا دیدم، پس چرا نمیشه فراموشت کنم؟ چرا نمیشه بنویسمت و خلاص شم از تصویر تو با اون ابروهای تراشیده و دستای پر از رد تیغ و نگاه پر از زندگی ات که موقع فروغ خوندن برق می زد. می خوام بنویسمت اما کلمه ها را هر جور کنار هم ردیف می کنم نمی تونن زنی را که در ته ته ته دنیا، بین امید و ناامیدی دست و پا می زند و هنوز خیلی خیلی برای مردن جوان است تصویر کند. کلمه ها نمی توانند بگویند چرا من بعد از شبی که تو را دیدم تا خود صبح زار زدم و نفسم بند امده بود و آن بغض لعنتی هنوز خیلی وقتها راه نفسم را می بندد. باید بنویسمت.باید بنویسمت. http://www.maryam-blog.org/2010/01/post_204.html http://www.maryam-blog.org/2010/01/post_204.html ۴ شنبه, 23 دیماه 1388 18:32:02 +0000 دیشب دوباره خوابت را دیدم. هرقدر هم که باورم نکنی دلتنگی های من برایت تمامی ندارند. http://www.maryam-blog.org/2010/01/post_203.html http://www.maryam-blog.org/2010/01/post_203.html ۴ شنبه, 16 دیماه 1388 10:25:18 +0000 انگار اینجا، این صفحه بنفش را نگه داشته ام برای آن زنی که وسط این همه ماجراهای جدی دنیا، وسط همین روزهای لعنتی که خانه ام آتش گرفته، عاشق می شود، دلتنگ می شود، دیوانه می شود، دلش سرگردانی می خواهد و گم شدن و با شادی های کوچک این جهان دیوانه می خندد و می رقصد. http://www.maryam-blog.org/2009/12/post_202.html http://www.maryam-blog.org/2009/12/post_202.html ۴ شنبه, 09 دیماه 1388 22:14:48 +0000 هنوز سه ماه نیست که چمدانم را اینجا باز کرده ام و هی می ترسم نکند یک جا نشین شوم ؟ آدمی که در یک سال پنج کشور عوض کرده، معلوم است که یک جا قرارش نمی گیرد. گاهی از این همه ناآرامی خودم می ترسم. اینکه آدم مطمئن باشد از پس هرکاری برمی آید و هیچ «نتوانستنی» در دنیا وجود ندارد، همان قدر که لذت دارد، ترس هم دارد. http://www.maryam-blog.org/2009/12/post_201.html http://www.maryam-blog.org/2009/12/post_201.html ۴ شنبه, 09 دیماه 1388 21:42:34 +0000 بدترین چیز اینه که چشم باز کنی و ببین آدمی شدی که نمی شناسی اش. که یه دفعه ای یه روز خودت را توی اینه نگاه کنی و ببینی آدمی شدی که هزار سال می گفتی چطور میشه آدم این شکلی بشه و نچ نچ می کردی و حالا خودت یکی از همون هایی. یه زمانی فکر می کردم من، منزه ام از خیلی چیزها، مثلا از این که احمق باشم، که زیر بار خشونت برم، که ترسو باشم، که جرات گفتن حقیقت و بدتر از اون فهمیدن حقیقت را نداشته باشم. بعد فهمیدم همه این چیزهای وحشتناک فقط یک قدم با آدم فاصله دارند. فهمیدم تمام مدت باید چهار دنگ حواست باشه که از آدم بودن نیافتی. یه روزهایی خیلی نزدیک بودم به احمق شدن،به ترسیدن، به نتونستن،به سوختن و ساختن،به خفقان گرفتن...سخت ترین روزهای زندگی ام بودن اون روزها..... مثل ادمی بودم که افتاده توی چاه و نمی تونه بیاد بیرون. نه که چاهه خیلی عمیق باشه، ادمه نمی تونست.... بعد وقتی همه چی مسخره میشه که تو یه عمر از نترسیدن و اراده ادم برای تغییر همه چی و زیر بار هیچ حماقتی نرفتن گفته باشی و بعد هی نگاه خودت کنی و بالا بیاری. مهم نیست عمر این روزها چقدر کوتاه یا بلند بوده. مهم نیست که تونستی بزنی بیرون از اون چاهه اخرش. مهم اینه که حواست باشه مرز آدم بودن و آدم نبودن با همون معیارهایی که خودت داری یه خط باریکه. از همه اینها بدتر احمق بودنه و بدتر از اون خودت را به حماقت زدن، که یعنی نمی بینی، نمی فهمی، نمی دونی. مهم نیست بهانه اش چی باشه. هر چیزی ممکنه ادم را لال کنه اما همه مصلحت ها و دلیل های دنیا نمی تونن جلوی اون زخمی را که با هر بهونه و نشونه ای سرباز می کنه را بگیرن. کاش حافظه تاریخی ام هم مثل حافظه جغرافیایی ام بود. کاش همه چی را مثل ادرس خونه ام فراموش می کردم. کاش حالا که گم شدم و دارم از این گم شدنم وسط اقیانوس لذت می برم، همه اون ترس های قدیمی را بدم موج ها ببرن. باید یه جایی بزرگ بنویسم: گسی که می گریزد از گم شدن نمی ترسد. شاید هم باید کلی چیز بنویسم در مدح گم شدن توی یه جای خیلی خیلی دور. باید فراموش کنم اون ادمی را که می ترسیدم توی اینه ببینمش. باید حواسم باشه که دیگه هیچ وقت پیدا نشم. هیچ وقت. http://www.maryam-blog.org/2009/12/post_199.html http://www.maryam-blog.org/2009/12/post_199.html ۵ شنبه, 03 دیماه 1388 01:06:31 +0000 یادم باشه همه اونهایی که لابلای خطوط دیگری است، چیزهای مقدسی بودن که دیگه مقدس نیستن. http://www.maryam-blog.org/2009/12/post_198.html http://www.maryam-blog.org/2009/12/post_198.html ۵ شنبه, 03 دیماه 1388 00:56:02 +0000 صبح وقتی خبر را شنیدم یخ کردم. دلم می خواست امروز ایران بودم و به احترام همه شجاعت آیت‌الله منتظری در دفاع از زندانیان دهه شصت و حمایتش از جنبش مردم در ماه های اخیر به قم می رفتم. نیستم اما. مثل تمام روزهایی که نبودم...... http://www.maryam-blog.org/2009/12/post_197.html http://www.maryam-blog.org/2009/12/post_197.html ۱ شنبه, 29 آذرماه 1388 14:49:24 +0000 حرفهاش مثل خنجر فرو می رود در قلبم. خیلی چیزها است که باید بگویم، سکوت می کنم اما. چیزی نمی گویم از این آتشی که روی قلبم است. از ترس رنجاندنش نیست که سکوت می کنم، حس می کنم بی فایده است. حس می کنم اینقدر از هم دوریم که صدایم به اونمی رسد. حس می کنم اگر تا به حال نتوانسته ام صدایم را به گوشش برسانم شاید هیچ وقت دیگر هم نمی توانم. نمی دانم. شاید هم سکوت می کنم فقط و فقط برای اینکه دوستش دارم. سکوت می کنم و همه حرفهای نگفته ام مثل یک خنجر در قلبم فرو می رود. http://www.maryam-blog.org/2009/12/post_196.html http://www.maryam-blog.org/2009/12/post_196.html ۵ شنبه, 26 آذرماه 1388 17:39:40 +0000 این آتشی که درست روی قلبم است کی سرد می شود؟ http://www.maryam-blog.org/2009/12/post_195.html http://www.maryam-blog.org/2009/12/post_195.html ۵ شنبه, 26 آذرماه 1388 16:38:02 +0000 اگر تهران بودم، امروز می رفتم چند تا دسته بزرگ سبزی خوردن و سبزی قرمه و سبزی پلو می خریدم، یه دستمال بزرگ پهن می کردم کنار بخاری و تا شب آرام و بی سر و صدا سبزی ها را پاک می کردم ومی شستم و خرد می کردم می گذاشتم فریزر. اگر باز هم آرام نمی شدم می رفتم 5 شش کیلو لوبیا و بادمجان می خریدم مثلا برای زمستانم. تازه امروز فهمیدم که حکمت اون سبزی های دسته، دسته فقط پر کردن فریزر و به طبع آن پر کردن شکم اهل خانه نیست. برای اولین بار حس کردم که گاهی اوقات فقط یک بساط درست و حسابی سبزی پاک کنی با عطر نعنا و جعفری و ریحان تازه می تواند آرامم کند. می گویم برای اولین بار چون در خانه ما مراسم سبزی پاک کنی جور دیگری بود. مامان نه که با اینجور چیزها آرام نمی شد، تازه به باقلی و سیر و یک چیزهای دیگر حساسیت داشت، نمی توانست خیلی پای ثابت بساط باشد. با بابا دو تایی می رفتند میدان صندوق عقب ماشین را پر می کردند و می آمدند. آن زیر سفره بزرگ چهل تکه را پهن می کردیم وسط نشیمن و چهارتایی می نشتیم دورش. بابا هی می گفت مسابقه بدیم بیبنیم کی اول می شه. ما دو تا دختر هی تقلب می کردیم سبزی پاک کرده های مامان را می ریختیم توی سبد خودمون. من غر می زدم که همه سبزی سخت ها را دادید به من. خواهر کوچیکه تره ها را یواشکی می ریخت توی آشغالها. . وسطهای کار بابا می رفت حمام و شروع می کرد به شستن سبزی ها و مامان می رفت آشپزخانه بادمجان ها را سرخ می کرد، لوبیاها را می گذاشت بپزند، سبزی ها را بسته بندی می کرد می گذاشت فریزر و ما دو تا دختر می ماندیم و بساط نصفه کاره ای که دیگر خوشگل و رنگارنگ هم نبود. بابا سبزی ها را تقسیم می کرد و می گفت هر کدامتان زودتر تمام کنید جایزه دارید. ما دو تا هم با کلی غر زدن که ما شدیم کوزت توی این خونه، هر کدام روشهای سریع و تند برای نابود کردن سبزی ها اختراع می کردیم. طوری که نصف سبزی ها می رفت توی سطل آشغال و بعد هم زود آشغال ها را می بردیم بیرون که یعنی همه چی تمام شد و چقدر می خندیدیم به دستهای سبز و نارنجی و سیاه شده مان. شبش همیشه یک غذای تر و تازه حسابی داشتیم. کوکو سبزی با گردو، لوبیا پلوی دبش یا غذا شمالی هایی که مامان با سبزی های غیرشمالی درست می کرد. بعد کم کم ما دو تا بزرگ تر شدیم و دیگر کمتر خانه بودیم، مامان برای همان ماهی یک دو روز هم وقت سزی پاک کردن نداشت و بابا هم به گمانم دیگر حوصله اش را نداشت. سبزی ها را می دادیم بیرون، بسته بندی و سرخ شده تحویل می گرفتیم. نه آبلیمو می گرفتیم و نه باقلا پاک می کردیم، نه ترشی درست می کردیم و خب آنهمه خندیدن و غر زدن و جایزه گرفتن هم نبود دیگر. امروز به جای آن بساط رنگارنگ سالهای دور، یک ساعت نشستم پای چند تا سیب زمینی و دو تا پیاز و شش تا قارچ و یک مشت جعفری و اینقدر آرام آرام و ریز ریز خردشان کردم که انگار قرار است قابشان کنم بزنم روی دیوار. بعد یکی از آن غذاهای عجیب و غریب خودم را پختم و وقتی دیدم که اینها هم افاقه نکرد زدم بیرون و دل دادم به صدای موج دریا. http://www.maryam-blog.org/2009/12/post_162.html http://www.maryam-blog.org/2009/12/post_162.html ۱ شنبه, 22 آذرماه 1388 15:51:27 +0000